سلام

بعد از مدت ها دوباره به خودم جرات دادم تا چیزی بنویسم.... اما این دفعه همش گلایه است... بچه که بودم خونمون نزدیک حرم بود و هر وقت اراده می کردم می رفتم حرم اما اهمیت این موقعیت رو نمی دونستم... آن زمان این حرف برای من خیلی عجیب بود "که تا امام نطلبه کسی نمی تونه بیاد پابوس آقا" اما وقتی این نعمت را از دست دادم تازه متوجه این حرف شدم... امروز ١٧ ساله  در انتظار اینم که آقا ما رو هم بطلبه... اما شاید سزای ما گنهکاران اینه که در این آرزو بسوزیم..اما شما دوستانی که ایران هستین و به آسونی می تونید برید پابوس آقا قدر این نعمت رو بدونید... شما که دیوی به نام ویزا جلو راه شما رو نگرفته هر وقت رفتین جرم امام رضا ما رو هم دعا کنید بهش بگید ما این طرف دنیا آرزو داریم یک بار هم که شده بیایم دردو دل کنیم... ١٧ سال دوری سزای کمی نیست..........

/ 1 نظر / 13 بازدید
سمانه

salm na nagu in harfo zaruri nist k hatman gonah kader bash in hame khodet ro tahqir nakon khoda bad az afaridanet be khodesh tabrik goft شکسته های دلت را به بازار خدا ببر، خدا، خود بهای شکسته دلان است. وقتی خدا هست هیچ دلیلی برای ناامیدی نیست یادمان باشد که خدا هیچ وقت ما را از یاد نبرده است